Vasata/dengeye vurgu yapan bu dinin muntesipleri olarak çok yanlışlarımiz oldu/oluyor/olacak… Yanlışı ve kötülüğü bitiremesek de biz müslümanlara düşen ‘hak’ yanında durmak.
Bu bağlamda ifrat ve tefrite düştüğümuz, dengeyi yakalayamadigimiz bir konuya dikkat çekmişsiniz.
Bizler, konu din olunca ya dini ogrendigimiz şahsı tapinma derecesinde yuceltir, gunahsizlastirir, modern put yaparız ya da böyle yapanlarin çukur hallerinden sebep böylesi bir eğitici zümreyi hor, hakir, gereksiz görürüz. ‘Kendime yeterim’ mottosu ile herkes kendine has, bireysel dinler üretir.
Bu dengesizlik ya bütün bir dini eğitim zumresini, muktesebatini çöpe ya da puta dönüşturme dongusundedir.
Kuran ahlakli muslumana düşen bu dongude yerini bilmesi ve vasati/dengeyi kurabilmesidir. Yoksa her tarihte bu döngü yasandi/yaşanıyor/yasanacak…

iki yazinizi da ilgiyle okudum. Teşekkürler.